Gelukkig. Mijn algehele gestel is prima, maar mijn bovenbenen doen serieus zeer. Categorie 'stijf als een plank' en 'schuifelend de trap af'. Gelukkig! Gelukkig? Jawel. Met mijn bescheiden voorbereiding moet er wel pijn geleden worden, anders ga ik denken dat het vanzelf gaat. Niet dus.
Welkom pijn! Deze week driemaal een herstelduurloop van 20 minuten. Tevens maak ik gebruik van de gelegenheid om het vizier mentaal weer te verzetten. To be continued.
Het zit erop. De strijd is gestreden. Kortgezegd waren de eerste 35km mooi: over het strand en door heuvelachtige duinen, het restant was geestesdodend. Het ging praktisch alleen langs een dijk; een 1-dimensionaal landschap. De enige afwisseling was dat je af en toe steil de dijk op en af moest. Wellicht lag het aan mij, want de hitte was op dit stuk ook moordend. Hoe langer ik nu in ons huisje zit, des te meer begint mijn kop te gloeien. Het bleek maar weer, ik ben geen warm-weer loper. Het koste me grote moeite om mijn tempo vast te houden. Uiteindelijk stond de teller stil op 6 uur en 8 minuten rennen. Voor de wiskundigen onder u: waarom geeft mijn horloge een gemmideld tempo van 6 minuten en 3 seconden per kilometer aan? Je reinste misleiding. Mijn maatje J.U.R.N. heeft de zestig ook lachend uitgelopen! Zijn eerste ultra marathon is een feit. Een prachtig moment toen hij stiekem een traantje liet toen hij net over de finish was en in de armen van zijn moeder viel. Of was het een zweetdruppel in zijn oog? Van zijn dochtertje kreeg hij een zelfgemaakte medaille: heerlijk. Hoe hij het ervaren heeft kan ik niet zeggen, wellicht laat hij hier iets los. Morgen plaats ik een paar foto's. Nu eerst een Duveltje (op de rand van mijn bed).
Gisteren zijn we aangekomen. Samen met de rest van Nederland en Duitsland. Als vee de boot in en na een kwartier als vee de boot af. Weten zij ook eens hoe dat is. Op Texel werden we allemaal losgelaten. Je vraagt je af waar iedereen blijft. De afgelopen 1,5 dag had ik migraine dus in bed en heel veel pillen. Vandaag wordt het verplicht relaxen. Texel here we come!
Und dann ist es so weit! Wie weit? Nou, 60 kilometer.
De tweede serieuze trainingsweek in successie:
Wij registreren 80,5km. De komende week staat in het teken van rust. Dus nog drie keer trainen, maar dan wel in de categorie 'alles in der Ruhe!'. Vrijdagmiddag a.s. vertrekken we met de familie naar Texel om daar allereerst van een paar heerlijke dagen te genieten. Maandag, 2e paasdag, is het zover: de zestig van Texel! Laten we het volgende afspreken: hoe langer het duurt na de wedstrijd dat mijn verslag en foto's online staan, des te zwaarder heb ik het gehad.
Vandaag was overigens een bijzondere trainingsdag. Er stond voor mij 30km op het programma. Samen met Henkel H.E.N.K., Joop en Eddy gingen we rennen. De laatste twee waren na 10km klaar. Henkel H.E.N.K. is in voorbereiding voor de halve van Utrecht en rende nog een ronde mee. Deze ronde eindigde voor Henkel H.E.N.K. na 2:07 uur op 21 en een beetje km! Bijzonder; trainen voor de halve marathon en deze dan een week voor het evenement lopen in heuvelachtig terrein. Henkel H.E.N.K. is klaar voor zijn eerste marathon dit/volgend jaar. Zonder dat hij het door heeft gehad.
Geen joint venture. Ook geen Joint Fight Striker. Nee, gewoon een oud-Hollandsche joint. Een rokertje. Zo eentje met gras. Daar ga je snel van rennen!
Gisteravond stond een Snelle Duurloop op het programma van 10km. Nu is mijn basis snelheid niet erg indrukwekkend op dit moment, dus het doel is 5 minuten de kilometer.
De ronde voer gisteren in de directe omgeving van het Henschotermeer. En daar zaten ze: twee meiden van een jaar of 18-20, op een picknick-tafel. Prima. Niks mis mee. Lekker laten zitten. Maar toen ik voorbij rende, rook ik het: dennenbos. Die staan niet langs het Henschotermeer. Of was het toilet-verfrisser?
De volgende ronde. Weer het dennenbos. Elke keer inhaleerde ik een stukje mee met de dames. Het resultaat: gemiddeld 4:48 per kilometer.
Straks, voor de start van de zestig van Texel, neem ik er ook één. Een oud-Hollandsch rokertje.
Soms droom ik weg. Samen aan de start met J.U.R.N.. 60 km voor ons. Ieder zijn eigen voorbereiding achter ons. Heel soms samen gelopen, heel vaak samen ge-smst, ge-emaild en gebeld.
Straks klinkt het startschot. Samen schieten we weg uit de startblokken. Hoe lang blijven we samen. De P.A. van J.U.R.N. zorgt voor de nodige mentale en fysieke ondersteuning onderweg. In het begin het stuk over het strand (hoeveel km is het eigenlijk precies->bereid je eens voor Renes!).
Samen met J.U.R.N. zij aan zij. Als we wind tegen hebben, lopen we om de beurt schuin voorop. Zodat de ander even uit de wind kan lopen. Wil het bij mij even niet, dan trekt J.U.R.N. mij erdoorheen. En andersom. Het plan is 6 min. per km (dat weet J.U.R.N. nog niet). Zou mooi zijn. Maar eigenlijk is het pas echt mooi als we samen over de finish komen. Een ferme handdruk. Een omhelzing. "Goed gedaan jongen", zeggen we tegen elkaar.
Hmmmmm.... Hij smaakt prima. Zojuist alsnog mijn Lange Langzame Duurloop volbracht. De slagroom op de km-taart van deze week! De teller is op precies 75 km blijven hangen. En dat was mijn doel. Niks gescheurd, geen extreme spierpijn. Ben wel moe, maar zeer voldaan.
Hoe zag de afgelopen week eruit (voor de hardloop-nerds onder U):
De komende week ga ik er nog een week vol tegenaan. Nog een beetje meer. Het blijft de omgekeerde wereld zo vlak voor de wedstrijd (normaal zit ik nu op 40% van mijn maximaal aantal km's). Maar goed, over 2 weken weet ik of het verstandig was.
Het is zooooo spannend. Deze week een prima basis gelegd voor een perfct aantal kilometers. Vanochtend moest de slagroom op de km-taart worden.
Maar niets is op dit moment minder waar. B.E.N. heeft de hele nacht buikkramp gehad. P.A. lag sowieso pas om 00:30 in bed (oude tijd). Deze combinatie is niet handig. B.E.N. wil dat ik nooit meer hardloop geloof ik.
Het plan voor de slagroom: nu verjaardag M.A., hierna naar bed voor 2 tot 3 uurtjes zodat ik in ieder geval mijn ogen open kan houden. Aan het einde van de middag MOET de slagroom op mijn km-taart. Vanavond meer. Het is zoooo spannend!
Op de website vond ik verschillende mooie lopers-verhalen. Onderstaand een uitreksel. Mentale voorbereiding.
Dhr Zwoeger loopt op het strand bij de Koog. Het waanzinnig zware strand, met schuimende eiwitvlokken die alles aan je zolen vastplakken. Hij maakt zich zorgen, het is zijn derde 60, hij heeft goed getraind, maar dit is wel erg zwaar. En als je het strand af bent zit je maar op 1/3e van de tocht. Hij is bang dat het te zwaar is en neemt gas terug. Hij is met een grote groep lopers voor aan het veld meegegaan, maar haakt af. Plotseling ziet hij vanuit zijn ooghoeken een loper door zee komen. Naast de vloedlijn ligt nog een stuk strand, dat ongeveer 1/3e van de tijd overspoeld wordt. Daar loopt iemand, en hij komt snel voorbij. Ik ga daar niet lopen, denkt hij. Hij weet dat hij blaren krijgt in het water. Bovendien moet je ook nog door een stuk water heen voordat je daar bent. Hij ploetert voort. Later, bij de finish moet hij nog even denken aan die gek in het water. Zou die het nog gehaald hebben? Zijn blaren (door het vele zand) laat hij doorprikken bij de EHBO. Hij is dolblij dat hij het deze keer toch in een goede tijd gedaan heeft.
Nog 20 nachtjes slapen. Als B.E.N. het toestaat. En dan is het zover; een rondje Texel. Een ronde Texel. Nog nooit was ik zo slecht voorbereid voor een wedstrijd. Werkelijk alles heeft te wensen over gelaten: regelmatig trainen, aantal kilometers per week en de nachtrust. Als klap op de vuurpijl heb ik de afgelopen week verplicht vrijaf gehad, omdat mijn oude bilblessure weer opspeelde (iets met mijn 'pirifus' ofzoiets).
Zit ik te klagen? Ben ik me aan het indekken? Ga ik afhaken? Nee. Hoe harder 'mijn omgeving' roept dat het onverantwoord/belachelijk/onhaalbaar is, des te eigenwijzer ik word.
outdoor;the north face;mountaineering;climbing;running; trail running;camping
Recent Comments