Jeroen Renes Ultrarunning

Devil O' the Highlands

In 2011 Rene (see "Bleudesign" under "Running Gear" on the left) ran the Devil O' the Highlands in Scotland. A 69 km long ultra race through the Highlands of Scotland. Did I mention this was his first ultra running race - ever......!? Crazy? Yes! Did he make it to the finish? Yes! Did the Ultra Devil take possession of him after this race? Yes, he's even got bigger plans for the future!

Inspiring reading and great preparation if you consider registering for this beautiful race! 

(sorry for English readers: it's in Dutch and I don't feel like translating it for you.... maybe you can run it through Google Translate)

            

DEVIL 'O THE HIGHLANDS 2011

Al m'n hele actieve sportcarriere gaat van uitdaging naar uitdaging. Bij 'the Devil' is het eigenlijk niet anders... Tijdens de beklimming van de Mont Ventoux, ter ere van hét 40ste verjaardagfeestje, rijdt ik in het bos een paar kilometer op met m'n vriendje Japie Renes. Hij rennend en ik op de racefiets. Het is dáár waar de kiem wordt gelegd! Zoals hij erbij loopt; zo gracieus, zo elegant, zo snel, zwevend gewoonweg, zo'n mooie jongen... Dát wil ik ook!

It's not always about the runner

We Ultrarunners have the habit of writing and talking a lot about ourselves. But often it's not about the runner. It's about a C.O.A.C.H. planning every detail, making sure you are on schedule, making sure you eat and drink enough. And it's about a support crew. Family and friends that sacrifice their own time to cheer you on and help you get to the finish asap.

One of those friends made this move of the Self Transcendence run in Amsterdam last June (100km). Excellent choice of music by the way Outdoor Henkie!

 

Winter running

Snow, hail, wind, ice and a combination of all these. That's running in winter. Some say you might get an injury. Some claim that these runs reduce your average running speed (which you will regret later in the year). Some say it's dangerous. Some say it doesn't make sense for Spartathlon training.

I think you miss out on a whole lot of FUN during these runs! Some footage of my (training) runs in January, Winterberg, Germany:

  

 

 

 

   

 

 

 

Spartathlon: an epic Ultrarunning Journey

Ultrarunning is all about pacing yourself and using your energy levels wisely. So why invest hours in writing about the Spartathlon race if many runners already did.... So without permission, but with my eternal gratitude for letting me copy and paste it from his Blog: 

by Scott Jurek (story reprinted here was originally published in UltraRunning Magazine)

Looking back and making plans

Some people might notice the gap between this post and the one before it. Yes, I confess I have been running more than I was blogging. Apparently, people actually read this blog because I did get some comments on not writing.

So I have returned to the Blog-front.

2011 has been a great ultrarunning year! In June I ran a good 100 km race in Amsterdam when temperatures were well above being pleasant (>28 Celcius) and in September my first 24h race in Scotland turned out to be a winning race (which is completely new to me).

Three Peaks Challenge

Wat is dat nou precies die Three Peaks Challenge? Het is een United Kingdom-ding. Zomers een hel met duizenden mensen die meedoen aan deze -vaak ongeorganiseerde- challenge, 's winters een stuk rustiger door de moeilijke omstandigheden.

Three Peaks Challenge is het beklimmen van de hoogste toppen van Wales, Engeland en Schotland binnen 24 uur. Respectievelijk Scafell Pike in de Lake District, Mount Snowdon in Noord-Wales en de Ben Nevis in Schotland. Er zijn geen echte officiële regels, anders dan het beklimmen en afdalen van alle drie toppen en van de één naar de andere rijden binnen 24 uur.

More winter fun: snow shoe walking in Winterberg

De foto's zeggen het allemaal. Gewapend met een kaart en kompas. Vooral niet over de gebaande paden. -14 en kraakhelder weer. The world is outside!

 

Mr. Piggy

Zo. Drie maanden (volledige) rust zitten erop. Afgelopen week ben ik door Rene en Hein fijntjes gewezen op mijn dikke kop. Da's een goed teken: ik ben uitgerust, volgevreten en klaar voor weer een jaar trainen en ultra uitdagingen!

Ieder jaar volg ik ditzelfde ritueel: in september/oktober een laatste hardloop wedstrijd. Daarna 2 tot 3 maanden (volledige) rust. Goed voor lichaam en geest.

Maar goed; genoeg daarover. Het vizier staat weer naar voren gericht. Er staat veel, heel veel op de hardloopagenda. Daarover later meer. Eerst even wat mooie plaatjes van een week of twee geleden.

 
Mooie jongen, mooiere honden.                            Lelijke jongen, mooie honden.

What have I been up to?

Het is even rustig geweest aan het Blog-front. Mijn jaarlijkse sabatical zeg maar. Om je toch een idee te geven wat ik zoal de laatste tijd heb uitgevoerd als hardlopertje: onderstaand een aantal indrukken:

 
In november rennen in het 2 dimensionale landschap van Texel.

Running GPS-BPM-KG-KM-free (and the Scot's are taking over the planet)

Prachtig apparaat om mijn pols: alles kan ik aflezen. Snelheid, hartslag, tempo (wat is het verschil met snelheid?), stijgingspercentage, hoogte, afstand, rondetijden et cetera. In deze tijd van het jaar niet interessant. Free running.

Afgelopen weekend in Winterberg. Waarschijnlijk één van de laatste keren, voordat de sneeuw tot aan je heupen ligt. Picture this: gouden bomen, een dik bladeren pak op de grond, wolken vullen de leegte tussen de bergen en daarboven een strak blauwe lucht. Het was puur genieten.

 

Every end is a new beginning

Na de West Highland Way race is het stil geweest op mijn blog. In die tussentijd heb ik wel vrolijk door-getwitterd, verder dan 140 karakters per keer kwam ik niet.

Op hardloopgebied was het sinds de WHW race ook onrustig; 3,5 week niet getraind wegens een blessure van een pees-schede (hmmmm...). Twee weken geleden heb ik er er nog wel de Jungfrau marathon uitgeperst in 4.56 uur. Samen met dezelfde mannen met wie ik vorig jaar de Mont Blanc heb beklommen. Voor Paul, Henk en Rene was het hun eerste marathon!

Thanks Lance!

The Dutch ultra running world (it's a small and funny world)

Ultra lopen in Nederland. Meer en meer krijg ik het idee dat het een beetje een gekke wereld is. Los van het feit dat ultralopers natuurlijk sowieso (een beetje) gek zijn. Elk jaar hetzelfde liedje: tegen het einde van mijn hardloopseizoen, ga ik op zoek naar nieuwe ultra uitdagingen. Elk jaar ga ik weer op zoek naar een mooie ultra loop in Nederland.

Elk jaar kom ik weer uit op rondjes rennen. Een parcours van 2-5 kilometer, op asfalt en uiteraard geen uitdagende helling en/of berg. Gewoon oud-Hollands rondjes rennen gedurende 6-12 of 24 uur. Leuk voor sommige ultralopers maar niet leuk voor mij.

Dario Melaragni- A Remembrance & the WHW family

It's a weird thing. Something I have never experienced before. Normally, you run a race, go home and that's it. You don't get to know other participants, you are all in your own small running world. Let alone that you know who is organizing the race.

For the West Highland Way race everything is different.

Today, one year ago, Dario passed away. Dario is the founder of the West Highland Way race and seen as the father of the West Highland Way Race -family.