In 8 dagen hardlopend over de Alpen via Duitsland, Oostenrijk en Italië. 300 km horizontale afstand. 14.200 hoogtemeters.
Dit is de GORE-TEX™ Transalpine-Run 2008. En ik doe mee. Mijn digitale dagboek vind je hier. De zin en de onzin. De voorbereiding en straks de uitvoering. Lees, reageer en geniet. (of niet)
Het was even een paar dagen stil, maar dat betekent niet dat ik niks gedaan heb hè!? De afgelopen pinksterdagen heerlijk getraind en ge-relaxed in Winterberg. Afgelopen maandag mijn eerste bergtraining volbracht van 30 km. Ben 3 uur en 15 minuten onderweg geweest. Het duurt daar allemaal net wat langer.....
Verder zal ik zaterdag aanstaande verschijnen aan de start bij de Eemmeerloop in Spakenburg. Op het programma staat 50 km. Gelukkig is het daar vlak, al moet je wel uitkijken op het parcours dat je niet over een paling uitglijdt. Dit jaar kan ik weer rekenen op de begeleiding van Hein 'Pijn Is Fijn'. Hij zal meefietsen en zorgdragen voor de nodige geestelijke en lichamelijke ondersteuning. Een essentieel onderdeel, aangezien het een estafette-evenement is en dus de verzorging onderweg minimaal is.
In verband met dit avontuur zal ik het deze week rustig aan doen met trainen. Onderstaand wat mooie plaatjes (vind ik) tijdens mijn trainingen in het Hoch Sauerland.
"Wil je die hond even weghalen?"
Donderdagochtend 8 mei 2008. 07:34 uur. Samen met je maatje onderweg. Het is loei zwaar, maar samen komen we er doorheen. Samen ploeteren we door het mulle zand. We wijken geen 2 meter van elkaars zijde. Zo zijn we getraind en zo trainen wij. We moeten samen aan het einde zien te komen. Het is al behoorlijk warm zo vroeg in de ochtend. Samen hijgen we door.
Ineens zijn we er. We kunnen even rustig aan doen. Eerst even wat drinken. Tering, wat is het al warm en wat is dat zand mul. Je zakt tot je enkels weg. Schoten. Schoten!? Elkaar snel opvolgende salvo's. Shit! Het zijn mitrailleur schoten. Ze komen uit een bosrand 100 meter bij ons vandaan. Geschreeuw en instructies klinken uit het bos. Nog meer schoten.
We kijken elkaar aan. Het klopt niet. De zon aan een strak blauwe hemel, we hebben zelfs veel wild gezien. Het lijkt allemaal zo vredig. De salvo's en de instructies houden even op. Dan begint de grond zachtjes te trillen, gevolgd door een zwaar gedreun. Ratelende rupsbanden. Shit! De cavalerie is gearriveerd. Tanks!
Het vredige tafreeltje is veranderd in een war-zone. Vier tanks rijden onze kant op uit de bosrand. De schoten beginnen weer. Geschreeuw. Shit! We rennen terug de zandbak in. Sneller dan de heenweg. Het gedreun en geratel wordt alleen maar harder. De grond verandert in een trilplaat. Nog harder rennen. Rechts doemt een tank op. Shit! We waaieren uit naar links, maar de tank komt snel dichterbij. Wat een teringherrie! Links duikt nog een tank op. En nog één en nog één. Ik merk dat ik sneller loop dan mijn maatje. Niks geen twee meter meer. Wegwezen!
Mijn maatje wordt aangehouden door één van de tanks. Een hoofd met helm en microfoon komt omhoog uit de tank. De overige drie tanks komen van de andere kant. Dit is het einde.
"Wil je die hond even weghalen?", vraagt het hoofd met de helm en microfoon. Huh? L.E.O. roept hond Max bij zich. Ik voeg me bij hem. Voordat ik er ben, is de tank al weer weggedenderd. Bezorgd vraag ik wat 'tie zei. "Wil je die hond even weghalen?", zegt L.E.O..
Voorzichtig zetten we ons weer in beweging. De overige drie tanks ratelen door. Ze zitten nu overal om ons heen. Ik ben het zat en schreeuw naar L.E.O. dat we hier als de sodemieter weg moeten. L.E.O. kan alleen maar lachen. Ik zet een sprint in en buig sterk af naar rechts. Naar het eerste beste bos. We laten het geweld van de tanks achter ons. Het schieten is opgehouden (denk ik, misschien was het tankgeweld wel alles overdonderend). We zijn vlak bij het bos. De grond begint weer te trillen. Shit! Daar zijn ze weer. We rennen verder richting bos en doen net alsof we dit heel gewoon vinden. Beetje rennen tussen de tanks en schietende soldaten. Een heuveltje; we duiken erachter en wachten tot de tanks voorbij gereden zijn. Ze rijden door! Pffff, hartslag terug naar normaal.
We rennen verder richting de grens van militair oefenterrein 'De Leusderheide'. Nog maar een metertje of 300. L.E.O. lacht nog steeds. We zijn niet opgepakt/dood gereden/neergeschoten/aangehouden. L.E.O. slaat me op de rug: "Als hazen slaan we op de vlucht. Geeft zo wel een extra dimensie, maar we zijn er uit". We willen elkaar een high five geven. Vlak voordat onze handen elkaar raken, kijken we tegelijkertijd naar rechts. Camouflage netten. Vrachtauto's. Voorraad. Jeeps en nog meer tanks. We trekken de high five terug. Shit! Een bivak. De rustige draf verandert weer in een sprint. Niemand wakker? Geen geschreeuw? Nog 150 meter en dan staan we op het 'veilige' fietspad. Achterom kijken. Niks. Iedereen is aan het schieten of rondracen in tanks. Nog 50 meter. Asfalt. Einde oorlog.
Wat een avontuur. Vanochtend had een normale bergtraining moeten worden. Idee was om in het 'wasbord' op het millitair oefenterrein de Leusderhei te trainen. Mag niet. Doen we wel. 'Het wasbord' is ooit bedacht door L.E.O. ter voorbereiding op de beklimming van de Mont Blanc. 'Het wasbord' is een grote zandbak. Ongeveer 2 km mulzand bestaande uit steile, elkaar snel opvolgende heuvels. 'Het wasbord' wordt gebruikt voor het bekwamen van tank-chauffeurs en is één van de laatste tests voor de Nederlandse commando's. Vlak voordat zij hun baret krijgen, moeten ze met volle bepakking door 'het wasbord'.
Een prima plek dus om te trainen voor de Transalpine. Vandaag was alles anders. Om 08:00 uur vanochtend hadden L.E.O. en ik al een heel leven achter de rug. Hardlopen is oorlog.
Waarschuwingsborden rondom de Leusderhei. Overdreven bezorgdheid van de regering vond ik altijd.
Leo in gestrekte draf aan de rand van het terrein.
Jeroen in gestrekte draf.
In de omgeving van het wasbord.
L.E.O. kijkt uit over het wasbord (rechts).
De rust verstoord. Links in het stof zie je nog wat tanks wegstuiven.
Veilig terug op het asfalt. Rechts het achterwerk van Max.
"Donker is het pas waar een lantaarnpaal staat"
Een bijzonder mens. De pionier in Nederland op het gebied van ultralopen. Overdag geschiedenisleraar en verder liep hij hard. Lang, ver en het liefste in de bergen van Schotland. Een paar hoogtepunten: sololoop 1.700 km van Hoek van Holland naar Stockholm. Solo 400 km rondom het IJsselmneer in 43 uur. Misschien moet je de voorafgaande zinnen nog een keer lezen. We praten 1976. Jan Knippenberg schreef een boek over zijn avonturen: 'De mens als duurloper'.
Tijdens zijn leven heeft Jan Knippenberg ruim 200.000 km hardgelopen. Hij is reeds op 47 jarige leeftijd gestorven, longkanker. Hoe wrang. Volgens mij moet hij longen van staal gehad hebben?
Op www.losseveter.nl vond ik zijn laatste interview uit Runners World uit januari 1996. Een indrukwekkend verhaal. Voor diegene die geen tijd/zin hebben voor het interview, onderstaand een aantal passages. Het gehele interview vind je onderaan.
I
Daar heb je ook de leegheid, het licht, de stilte. Het is bij mij niet alleen het lopen geweest, maar meer het zwerven. Het is die drang, die rusteloosheid, het losmaken van de dagelijkse werkelijkheid. Dat had ik zelfs bij het lopen van school naar huis door de duinen. Het zoeken naar vrijheid of onafhankelijkheid. Het is een aangepaste manier van zwerven, heb ik wel eens gezegd.
II
Ik kon bovendien nooit stoppen. Dan liep ik van Castricum naar Camperduin, was ik al meer dan 25 kilometer onderweg, en dacht: het is zulk mooi weer, ik loop nog even door naar Egmond. Je had helemaal geen schema’s in je hoofd. Maar bij Egmond dacht ik wel: God, hoe kom ik thuis? Dat soort dingen.
III
Toen ik nog in Castricum woonde en les gaf, ging ik soms om elf uur weg met de hond en kwam ik pas om vijf uur terug. Vervolgens ging ik om acht uur gewoon naar school. Kwam ik de lerarenkamer binnen en dacht: zo, jullie staan te gapen, maar ik heb al een heel leven achter de rug. Wat was het vannacht mooi weer, zei ik dan. Dat heeft de helft niet in de gaten. Je kunt ’s nachts op het strand lopen omdat je alles ziet. Dat weten velen niet. Donker is het pas waar een lantaarnpaal staat.
Afgelopen weekend het roer omgegooid. Alles moest anders! Beproefde trainingsmethoden onderuit. Hatsaa! Normaliter train ik altijd dinsdag (snelle duurloop), donderdag (duurloop), zaterdag (interval) en zondag (lange langzame duurloop). Maandag lekker rusten na zo'n lange rit.
Maar tijdens de Transalpine is alles anders. Niks geen dagje rust na een aantal uren hardlopen. Niks daarvan! Doet u mij maar 51 km op dag 2. Dus: afgelopen weekend het roer om. Zaterdag mijn lange langzame duurloop gedaan: 2 uur en 48 minuten, 28 km. En gisteren opnieuw aan de bak gedurende 75 minuten. Toch effe anders. Mijn benen waren in de war. Spieren in de fase ik ga jou pijn doen. En ze dan gewoon gelijk weer op hun donder geven! Lijkt me een prima tactiek om dit er een aantal weken in te houden. Totdat ik het echt niet meer lekker vindt.
ps: gisterochtend hardgelopen in nationaal park De Hoge Veluwe. Prachtig daar!
Nooit geweten dat het één na hoogste punt van Nederland in de Veluwe ligt (hier bij de brandtoren): 110 meter.
Mooi!
Met z'n vieren op de vlucht voor mij. Wat een mooi plaatje met die heuvels op de achtergrond!
Auf Deutsch, ja.......
1. Etappe: RUHPOLDING (D) - ST. ULRICH AM PILLERSEE (A)
Den Auftakt zum GORE-TEX™ Transalpine-Run 2008 bildet eine ideale Einstiegsetappe durch die Chiemgauer Alpen und über die Steinplatte von Ruhpolding nach Waidring im Strubtal. Von dort führen herrliche Wanderwege zum idyllisch gelegenen Etappenziel nach St. Ulrich am Pillersee, das westlich der Loferer Steinberge liegt. Mit gut 950 Aufstiegshöhenmetern verlangt diese Etappe zwar keine ausgeprägten Kletterfähigkeiten, 38 Kilometer Horizontalentfernung kratzen jedoch schon knapp an der Marathondistanz.
2. Etappe: ST. ULRICH AM PILLERSEE (A) - MITTERSILL (A)
Mit 2200 Höhenmetern und knapp über 50 Kilometern ist die 2. Etappe bereits der längste und härteste Teilabschnitt beim GORE-TEX™ Transalpine-Run 2008. Nach einem flachen Auftakt von St. Ulrich in Richtung Fieberbrunn steigt die Route der zweiten Etappe durch den so genannten Pletzergraben zum Gebrajoch in den Kitzbüheler Alpen. Obwohl das Gelände in diesem Teil der Nordalpen noch nicht hochalpin ist, wird den Läufern auf zahlreichen Steigungen im Auf- und Abstieg schon alles abverlangt. Mit Henlabjoch, Schusterscharte und Schaberstatt gibt es zahlreiche Höhepunkte, bevor Mittersill im Salzachtal erreicht wird.
3. Etappe: MITTERSILL (A) - NEUKIRCHEN AM GROSSVENEDIGER (A)
Nach der überaus harten 2. Etappe stellt mit seinen knapp 1500 Höhenmetern und 26 Kilometern der Streckenverlauf der 3. Etappe von Mittersill nach Neukirchen am Großvenediger eine kleine Erholung auf der Westroute dar. Trotzdem wartet auf die Teilnehmer mit dem über 1100 Höhenmeter langen Anstieg auf den Wildkogel noch einmal eine echte Herausforderung, für den nur der großartige Ausblick auf die 3000er der Venedigergruppe im Nationalpark Hohe Tauern entschädigt.
4. Etappe: NEUKIRCHEN AM GROSSVENEDIGER (A) - PRETTAU/AHRNTAL (I)
Die 4. Etappe von Neukirchen am Großvenediger nach Prettau im Ahrntal mit nahezu voller Marathondistanz und 1850 Höhenmeter über den Alpenhauptkamm der Tauern führt mit der 2667 Meter hohen Birnlücke über den zweithöchsten Punkt des GORE-TEX™ Transalpine-Runs 2008. Ein landschaftlich einzigartiger Wegverlauf und herrliche Ausblicke begleiten das Feld auf dem Übergang von Österreich nach Südtirol in das wunderschöne Ahrntal. Eine kleine Erleichterung auf dieser Etappe stellt sicherlich das Höhenprofil dar, das nur einen einzigen aber dafür extrem langen Anstieg bereithält.
5. Etappe: PRETTAU/AHRNTAL (I) - SAND IN TAUFERS (I)
Eingerahmt von der beeindruckenden Gipfelkette der Zillertaler Alpen im Norden und der Rieserfernergruppe im Süden ist das Ahrntal nicht nur eines der schönsten sondern auch der längsten Südtiroler Täler. Auf der 5. Etappe kommen daher auch die wirklichen Läufer im Teilnehmerfeld auf ihre Kosten, denn die ersten 22 Kilometer führen leicht fallend aus dem Tal von Kasern nach Luttach, wo der lange Anstieg auf den Speikboden wartet. Bei der Endabrechnung in Sand in Taufers werden knapp 1200 Höhenmeter und 35 Kilometer notiert.
6. Etappe: SAND IN TAUFERS (I) - ANTHOLZ-MITTERTAL (I)
Relativ kurz aber dafür umso knackiger, das ist die Devise für die 6. Etappe von Sand in Taufers nach Antholz-Mittertal. Mit 24 Kilometern ist die Route durch die Rieserfernergruppe zwar die kürzeste aller Etappen beim Transalpine-Run 2008, doch die knapp 2000 Höhenmeter haben es in sich. Steil zieht der Weg vom Reintal, einem Seitental des Ahrntals, zur Rieserfernerhütte am Gänsebichljoch, mit 2791 Meter der höchste Punkt der gesamten Strecke. Eine ideale Route für die „Kletterer“ unter den Teilnehmern.
7. Etappe: ANTHOLZ-MITTERTAL (I) - NIEDERDORF IM PUSTERTAL (I)
Auch auf der 7. Etappe von Antholz-Mittertal nach Niederdorf im Pustertal erwarten die Teilnehmer wieder einen Marathontag. Über 40 Kilometer und knapp 2500 Höhenmeter, das dürfte nach der 2. Etappe der härteste aller Teilabschnitte auf dem Weg in die Dolomiten sein. Vom Antholzer Tal geht es zunächst über die Grüblscharte ins Gsiestal, bevor ein letzter steiler Anstieg in die westlich vorgelagerten Berge der Defregger Alpen führt. Wunderschöne Steige und einzigartige Ausblicke in die Sextener Dolomiten entschädigen hoffentlich für die Strapazen dieser Route.
8. Etappe: NIEDERDORF IM PUSTERTAL (I) - SEXTEN (I)
Die Schlussetappe des GORE-TEX™ Transalpine-Run 2008 führt von Niederdorf im Pustertal in den herrlich gelegenen Dolomitenort Sexten. Bevor allerdings die Ziellinie in Sexten überquert werden kann, heißt es noch einmal einen echten Marathon zu absolvieren, der es zudem mit knapp 2200 Höhenmetern wirklich in sich hat. Die Kulisse dieser Etappe könnte allerdings nicht atemberaubender und schöner sein, denn mit den Drei Zinnen, dem Wahrzeichen der Dolomiten, erreicht das Teilnehmerfeld nach einer ereignisreichen und unvergesslichen Woche endlich das ersehnte Ziel.
De multiplier is er weer! Waarschijnlijk is dit geen officiële hardloopterm, maar who cares!? Ik ervaar hem! De multiplier ontstaat door de combinatie van verschillende soorten trainingen (bergtraining, lange langzame duurlopen, duurlopen, e.d.). Op een gegeven moment is 1 + 1 geen 2 meer. Synergie zeg maar. Het kan een paar weken duren, maar ook een paar maanden.
De multiplier treedt op als trainingsrondjes 'ineens' veel sneller gaan. Of dat een zware trainining 'ineens' nauwelijks nog moeite kost. Het is zover. Afgelopen donderdag mijn bergtraining in een nog moordender tempo gedaan dan normaal. Gisteren een ronde van 25km lachend in 2,5 uur. Keurig 6 minuten per kilometer.
De multiplier. Geen idee waar ik het over heb? Blijven trainen en combineren met soorten training.... J
Het ei is gisteravond gelegd. Met welke schoenen ga ik het avontuur aan. Mocht onderhand ook wel, want mijn huidige stappers van Nike zijn behoorlijk uitgewoond (K78 Swiss Alpine, Jungfrau marahon, 50k Emmeerloop, Utrecht marathon en veel, heel veel trainingen).
Ik heb besloten om met twee paar hardloopschoenen ten strijde te trekken. Twee totaal verschillende soorten. Een 'gewone' hardloopschoen en een trail running schoen. Tactiek zeg maar. Afhankelijk van het terrein, pas ik mijn schoeisel aan.
Het aanschaffen van de gewone hardloopschoen is geen probleem. In Nederland is genoeg keuze en kennis om te adviseren. Maar dan. Ultra trail running schoenen!? Hmmmmmm.... De afgelopen weken heb ik geen winkel ontdekt die én een breed aanbod heeft én personeel dat ervaring heeft met deze tak van sport. In Leusden zit een sportzaak opgericht door een ultraloper, maar die heeft slechts 1 merk. Dat is lastig want met trail running schoenen geldt hetzelfde als met de gewone hardloopschoenen; je hebt lopers die ondersteuning nodig hebben in de schoen (proneren), gewicht, model, verzin het allemaal maar.
Dus heb ik mijn toevlucht genomen tot het internet. In de US is trail running 'big'. Via Roberto een goede website gevonden waar een giga-aanbod aan trailrunning schoenen te vinden is: http://www.runningwarehouse.com/trailshoesmen.html.
Op basis van mijn desk research kwamen twee merken in aanmerking: The North Face en Salomon trailrunningschoenen. Verdere criteria:
De resultaten:
The North Face Rucky Chucky. Om alle details te zien, ga je hier naar de website van The North Face.
Mizuno Waverider 11. Om alle details te zien, ga je hier naar de website van Mizuno.
Uiteindelijk beide schoenen gekocht bij Aart Stigters Runningshop in Amerongen. Met deze aanschaf ben ik bijna aandeelhouder denk ik. En nu? Afwisselend trainen met beide types om langzaam te wennen aan de trailrunning schoen. Dat blijft toch een 'andere hardloopschoen'.
Laatste reacties